Memlekette kriz varmış. Daha da kötüsü geliyormuş, yoldaymış. Dolar iki katına çıkıp oradan da yüksek atlayacakmış. Yani kısacası yakında başımıza gelmeyen musibet kalmayacakmış.

Tamam tamam, her gün para piyasaları bundan bahsediyor anladık.

Kardeşim! Sen bunu ihtiyacından fazla parası olanlara söyle lütfen. Ne bu ya! Her sabah vicdan azabı gibi gözüme, beynime sokuyorsun bu söylediklerini.

Eğer sözünde samimiysen bu sabah gördüklerimi de açıklayabilirsin belki. “Ulan Akın gel bu gün dışarıda kahvaltı yapalım” dedik. “Tamam abi, olur” dedi.

Başakşehir’den Beşiktaş’a gelene kadar milletin altındaki arabalar çekti dikkatimizi ilkin. “Ya  Akın” dedim; ''Memlekette benzin vardı da biz mi içtik''

Bu ne eziyet, bu ne rezalet. O felaket haberlerini veren arkadaşlar son model arabalarla yalılarda, özel davetlerde kahvaltı yapıyor ve kahkahalarla gülmüyorlar mı?

Onlara bakmaktan dışarı niye çıktığımızı unutacaktık nerdeyse!

Şimdi ben buraya niye çıktım, neden çıktım, niçin vardım?

Bunu izaha gerek yook. Gördünüz, yürüdüm çıktım. Buraya çıktık da çıkmadık mı dedik.

Sahi Akın, kim çıkardı lan beni buraya!