Kıskançlık aslında yerine göre sanıldığı kadar da olumsuz, insanı tüketen bir duygu olmayabiliyor. Kimi, niye, neden ve ne zaman kıskandığımıza bağlı.

Akla hemen klasik bir aşk hikâyesi kıskançlığı geliyor ya da benim şiddetle karşı olduğum, dile gelmesinden bile hoşlanmadığım başkalarına ait başarı, mal mülk, mutluluk gibi şeylerin kıskanılması geliyor. Birinin sevgilisini kıskanmasını diğer hasetle karışık kıskanma vakalarının yanında çok masum buluyorum. Bu da insanı yoruyor ama neyse!

Belki garip bulanlar olabilir ama ben geçen aylarda bir battaniye ve arkadaşımı birbirlerinden kıskandım. Evet evet! Henüz görmediğim ama duyduğum günden bu yana aklımdan çıkmayan, ne büyüklükte ve nasıl renklerden oluşabileceğini sürekli düşündüğüm bir battaniyeyi kıskandım. Öyle böyle değil, kıskançlıktan ölebilirdim.

Olay aynen şöyle cereyan etti: Neredeyse gece yarısı yayınlanacak bir TV programına gitmeden önce evde vakit dolduruyordum. Dışarıda sinsi bir yağmur yağıyor. Hava da hatırı sayılır türde bir soğukluğa sahipti. Beklenen şeye bağlı olarak zaman ya çabuk geçer ya da hiç geçmez. Benimki de hızla akıp gitmeyenlerdendi o gece.

Hani tembellik yapmaya direndikçe daha da ağırlaşıyordu vücudum ve gözlerim. Kahve üstüne kahve içtim ama bunlar şöyle bir uzanıp da kahvenin kokusunun tadını duyumsaya duyumsaya içilen keyif kahvesi değildi. Adeta mücadele ediyordum fincan ve içini dolduran kahvelerle.

Neyse ki zaman yaklaşıyordu ve telefonum çaldı. Karşımda çok sevdiğim bir arkadaşım bana aynen şunları söyledi:

“TV’de programın var ve seni izlemek için tüm hazırlıkları yaptım. Harika olacak. Yemişlerimi, kahvemi aldım, ekose battaniyemi de üzerime çektim. Kanepeme uzanmış başlama saatini bekliyorum. Sana da başarılar canım benim!”

İnsanı rahatlatan, mutlu eden şeyler söylüyordu. Gülüştük de zaten. Telefonu kapayınca sehpada duran kahve fincanıma baktım bir de onunkini düşündüm. Nedense onunki daha bir hayran olunası geldi gözümün önüne. (O, değil bu konuda hiçbir alanda nispet yapacak biri değildir. Hatta ben ona HEIDI derim, hani şu masal kızı HEIDI’ye biraz POLLIANA ekleyin, alın size benim arkadaşım Nuray çıksın.)

Fincanla olan tuhaf ilişkimi hemen kesebildim ama beynimi ekose battaniye doldurdu. Öyle bir doldurdu ki başka bir şey düşünemez oldum. Bu karmaşaya hazırlanmam, evden çıkmam yayına girene kadar sürdü. Allah’tan yayın sırasında dikkatim biraz dağıldı. Program bittiğinde tek arzum eve dönüp battaniyelerimden birinin altına sokulup biraz kitap okumaktı. Gelin görün ki döndüğümde vakit uyku vakti olmuş, hayalimi gerçekleştirememiştim.

Bir sonraki günlere erteleyerek bu hayal benimle beraber her gittiğim yere geldi ve muhteşem final hala gerçekleşemedi. Gerçekleşememesinin en önemli sebebi de ayıptır söylemesi evde bu amaca uyacak iki değişik ebat ve renkte battaniye var ama ekose değiller. Şimdi yıllarca bana hizmet etmiş diğerlerine haksızlık olacak ama ben tutturdum. Ekose istiyorum ancak onun altına uzanıp içtiğim kahvenin tadı daha güzel olacak (Allah’ım lütfen o gün Nuray’a çok iş ver, bundan da benim haberim olsun)

İşte böyle, o gün bu gündür ben bir battaniyeyi kıskanıyorum. Ama niye onun varda benim yok diye değil, niye kendime bu aralar böyle bir kaçamak ayırmadığım için. Dikkat edin, ayıramadığım demiyor ayırmadığım diyorum. Yoksa “onun niye vakti var benim yok” diye sevmediğim bir kıskançlık duygusuyla boğuşuyor olacaktım.

Hadi siz siz olun, tüm kıskançlıklarınız bu içerikte olsun. Kendinize ve başkalarına zarar vermeden ama benim gibi intikam duygularıyla dolu olabilirsiniz. Nasıl intikam olacaksa… Çünkü ben bu battaniye, kanepe, kahve ilişkisini kurabilsem arkadaşım benden çok sevinir.

Hepinize kendinize kaçamak zamanlar ayırabilmenizi diliyorum.