CHP’de taşlar yerine oturdu… Mu? acaba.

Kuruluşundan bugüne lideri ile genel sekreter arasında olagelen parti başkanlık mücadelesi sondan önceki yarışda Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu lehine sonuçlanmış görünüyor.

Ancak Baykal’ı deviren, Kılıçdaroğlu’nu partinin başına getiren Önder Sav bu kadar kolay devre dışı kalabilecek kadar partide etkisiz miydi? Öyle olmadığına ve kolay yutulur bir lokma olmadığına herkes mutabık olduğuna göre geriye bir ihtimal var!

Yoksa SAV’ı savan güç Baykal’a uygulanan yöntem gibi bir şey mi? Onu Sav ve Kılıçdaroğlu daha iyi bilir. Ama partiden böyle kolayca SAV’rulananlar bu kadar kolay pes ederler mi? Bunuirdelemekte fayda var.

Baykal, gelen genel seçimler öncesi en büyük siyasi stratejisiyle SAV’a bir gol attı. Ve tüzük uygulamasıyla hem yanına bir müttefik kazandı, hem de Kılıçdaroğlu’nun elini güçlendirdi. Tabi genel seçimler öncesinde parti içindeki kendi adamlarının vekil adaylığını garantiledi.

Tabi bu fotoğraf ne kadar net,  onu da not etmekte fayda var. SAV’ı partiden el çektiren güç ne olursa olsun, seçimler öncesi parti içinde ve teşkilatlardaki SAV’ın gücünü görmemek saflıkla eşdeğerdir.

Baykal’ın durumu neyse Sav’ın durumda o olduğuna göre, parti içindeki güçlerinin de eşit olduğunu unutmamak gerekir.

Ha! Bu arada, CHP Genel Başkanı Yardımcısı Gürsel Tekin’in, il ve ilçe başkanlıklarına bir genelge göndererek ikinci bir emre kadar atama yapılmamasını istediğini hatırlatırsanız, ona cevabımız öyle emirle bu işler hemen rayına oturmaz diyorum.

Çünkü CHP Cumhuriyet ile yaşıt bir parti ve kemikleşmiş bir tabanı var.  Ve ilişkiler daha sıkı fıkı durumda görünüyor. (CHP’li gençler hariç) Yani CHP’de aksaçlılar ittifakı gücünü koruyor.

Burada son günlerin moda tabiriyle şu soruyu sormakta fayda var. Peki CHP’nin  suçu ne?

Bu bağlamda CHP’yi düşünmekten öte taraflar kendi konumlarını düşünür durumda olduğundan maalesef kimse bununla ilgilenmiyor. Çünkü o 40 yıllık kurumsal bir yapı ve mirasının çok büyük olması.

Bu da CHP yapısı içinde rol alma isteğinin ağır basmasına sebep oluyor. Aslında şu an bile kavgalı tarafların birbirinden farkı yok ama karşı karşıya gelebiliyorlar, fakat bölünmüyorlar.

Mesela Önder Sav tarafında öne çıkan isimlerden Cumhuriyet Gazetesi yazarı Mehmet Faraç, Ergenekon soruşturmasında taraf olmasıyla dikkat çekiyor. Aynı şekilde yeni CHP söylemlerini dile getiren Kemal Kılıçdaroğlu ve etrafındakilerde de aynı fikrin temsilcileri var. Yeni Genel sekreter Süheyl Batum’un ulusalcı ve Silivri konusundaki düşünceleri gazete sayfalarında ve TV ekranlarından herkesin duyduğu bildik paralel düşünceler  içeriyor.

Bunlar parti üst yöneticilerinin bildik durum ve düşünceleri. Önemli olan ise “40 yılı aşkın seçim kazanamayan ve hükümet olamayan bir partinin bürokratik iktidarı ne kadar sürer?” sorusunun cevabı.

Ya da “70’ni aşmış lider profiliyle bu parti ne kadar yaşar sorularının yanında hep söylenen iktidar olmaktan ana muhalefet olmak daha hayırlıdır mı?” denilecek.

Veya yeni CHP söylemleriyle “başkanlık koltuğunda bir saatte genel sekreteri devre dışı bırakan” Kemal Kılıçdaroğlu, AK Parti’nin 8 yıllık iktidarı boyunca yaptığı icraatların en azından bir adım ötesini yapacak politikaları ortaya koyması gerekecek.

Yıllardır kerhen bu partiyi destekleyenlerin kafasındaki soru ise hangi ilke ve prensiplerle bunu başaracağıdır.

“Elbet bir bildiği var” diyenler çıksa da görünen köy kılavuz istemez, daha genel seçimlerden önce fırtına öncesi sessizliğin partiye çöktüğü iddiaları dolaşıyor şimdiden.

Çünkü Baykal, kendi ekibinin partide kalması karşılığında bugün Kılıçdaroğlu’nu Sav’a karşı olan duruşuyla destekler durumda.

Sav ise geri çekilme harekâtıyla genel seçimler öncesi pusuya yatmış durumda. Çünkü parti teşkilatında en güçlü eli olan o.

Bu durumda kim kazanacak? Kılıçdaroğlu mu, Sav mı yoksa Baykal mı?

Bu durumda CHP’nin suçu ne demek gerekmiyor mu?

Veya Sol’un suçu ne demek daha mı mantıklı yoksa.

Bence mantıklı soru şu: Türkiye’nin suçu ne ki?

“CHP’siz olmaz” diye tutturuyor birileri!