Kıymetli dostum, köşe yazarı arkadaşım Cengiz Şimşek'in daveti üzerine Salı akşamını 8. Türkçe Olimpiyatları'nın şarkı finali ayağını izleyerek geçirdim. Olimpiyatların 6. ve 7.'sini de izlemiştim. Bu aksiyonu gerçekleştirenler iyi bir işin üstesinden geliyorlar. Değişik renkten, değişik milletten, Türkçe şarkılar söyleyen çocukları gördükçe "göğsüm kabardı" desem, tabiri caiz olur.

Dünyaya silahla hâkim olunamadığını ve olunamayacağını onlarca, yüzlerce ve dâhi binlerce defa gördük. Bu çocuklar, söyledikleri bu şarkılarla, dillendirdikleri bu şiirlerle ve iliklerine kadar yaşadığı Türk kültürüyle dünyaya hâkim olacak bir Türkiye'nin ve Türkçenin bana ve size hayalini kurduruyorlar.

Bu gayrette kimin alın teri varsa hepsine ayrı ayrı teşekkür etmek gerekir. Lakin demeden de geçemeyeceğim; böylesine müthiş bir aksiyonun böylesine eksik, yetersiz tanıtımını ve organizesini hoş görecek değilim. Tanıtım demek, e-posta adreslerine haber göndermek demek olmamalı. Türkçe Olimpiyatları'nı düzenleyen ekibin medya ayağında yer alan hanımefendilerin haber gönderdiği adreslerin cevap talebi olan yanıtlarına kayıtsız kalmasını "yetersizlik" olarak görüyorum. Eğer lütfedip, bu yazıyı okurlarsa ne demek istediğimi çok iyi anlar ve hatırlarlar. Bir dahaki olimpiyatlarda böyle olmamasını dilerim.

Olur da 9 Haziran'daki kapanış programına da davet ederlerse, bunu da buradan sizlerle paylaşırım.

Hülasa; yaşasın Türkçe, yaşasın Türkçe Olimpiyatları!

İSRAİL'İ PROTESTO ETTİM

Tam Türkçe Olimpiyatları'nı izlemiş evime dönüyorken, 4. Levent'te tıkanan trafik kâbusunu yaşamaya başladım. Ama bu kâbus kısa sürdü. Çünkü tıkanan trafiğin nedeninin İsrail'i, hem de İsrail Başkonsolosluğunun önünde protesto eden insanlardan kaynaklandığını öğrendiğimde arabamı hemen uygun bir yere park ettim ve kendimi binlerce insanın arasına attım.

Türkiye bu zulme sessiz kalmadı. Protestolar sürüyor. Hem de altı dolu, fikri sağlam protestolar bunlar. Öyle izafi, göstermelik değil yani. Protestocuların gözlerindeki hakkaniyet arzusu ve hassasiyet düsturu gözümden kaçmadı. Aynı samimiyeti hükümetten de beklerim. Sözde değil, fiilde bir tepki Türkiye'ye en yakışan olur. Terörist başı Abdullah Öcalan'ın cezaevi koşullarını beğenmeyen dünyanın, uluslar arası sularda esir alınan Türkleri kollamasını beklemeyin.

Türkiye hattı zatında samimi bir ülkedir. Dünyanın veremediği cevabı bir tek hareketle, bir tek cümlede, attığı bir adımda verir. Varsın İsrail salyalarını akıtsın. Bir hoşt diyen bulunur elbet!

DAHA KAÇ KİŞİNİN ÖLMESİ GEREK?

Osmaniye'den gelen haber yüreğimizi dağladı. Dile kolay; tam 4 can hayatını kaybetti. Ağır yaralılar da cabası. Tek suçları; yolun içerisinden geçen tren yolunun üzerinden geçmek. Bu geçişin bedeli "canları" oldu. Toprakkale'de meydana gelen kazanın olduğu o yeri çok iyi bilirim. Çok değil, daha 3-5 ay önce TRT'den Serkan Talan'la kazanın gerçekleştiği o yeri müzakere ettik, yetkilileri eleştirdik. Yolun tam ortasından geçen korunaksız ve uyarılarda zayıf tren yolu; üzerinden geçmek isteyen kaç kişiye mezar oldu, sorumlular bunu çok iyi bilir. Gecenin karanlığında sinsi bir tuzak olan bu yolun daha çok kişiye mezar olacağını da pek ala bilirler.

Sormadan geçemiyor insan; bu ölüm yoluna bir çözüm bulmak için daha kaç kişinin ölmesi gerekiyor? Bu yola, bir üstten geçit yapmak için daha kaç kişinin ölmesi gerek, söyleyin. Ya da bırakalım da ateş düştüğü yeri mi yaksın?

Taziyeler, "üzgünüz" mesajları bu yaraya merhem olmuyor. Osmaniye Toprakkale'de yaşayanlar hiç kimseden taziye mesajı beklemiyor. Bu insanlar, bu yoldan geçerken artık canlarıyla oynamak istemiyor, bunu biliyorum.

Osmaniye Valisi Celalettin Cerrah'ı İstanbul'dan bilirim. Başladığı işi yarım bırakmaz. Cerrah, Osmaniye'ye giderken başlayan bir işi devralmadı, bir başlangıca başladı. Çünkü Osmaniye, yeşeren bir bitki gibiydi, çiçek açmak için sihirli bir el bekliyordu. Sayın Vali'nin bu ucuz ölümlere dur demesini bekliyorum. O yolu kullanan insanlar Cerrah'ın bir tek işaretini bekliyor.

O işaret bir an önce verilmeli. Yoksa her gidenin ardından yere dökülen her yaş, yüreğimize bir hançer gibi saplanacak. Benden söylemesi…