Güneydoğu'da şehit olan kardeşlerimin acılarını yüreğimde değil, yüreğimden de öte, daha derin yerlerde hissediyorum. Şehit annelerin gözlerinden damlayan her yaş, vicdanıma bir mızrak gibi saplanıyor. Babaların "vatan sağ olsun" yiğitlikleri bile bu ateşi söndürmeye yetmiyor.

Neden ve nerede yanlış yapıyoruz; bunu, bu işin uzmanları eğrisiyle doğrusuyla uzun uzadıya zaten anlatıyor. Ben sanat ruhu ve sanatçı duruşuyla içimizi burkan bu gelişmelere karşılık üzüntülerimi anlatabilirim ancak.

Başbakan Tayyip Erdoğan'ın içlerinde benim de bulunduğum sanatçılarla buluşmasında anlattığı Demokratik Açılım, terör saldırılarının bitmesi hususunda bana umut olmuştu.

Sayın Başbakan'ın sözleri ikna ediciydi. Çünkü bu acıyı paylaşan ve bu dertle dertlenen herkes bu sorunun çözümünde "var olduğunu" açıkça ortaya kor. Devletin tepesindeki kişinin bu dertle dertlendiğini anlatması huzur vericiydi.

Ama Güneydoğu'dan başlayan ve bütün Türkiye'yi yakan bu kabul edilemez ölümler, hala bazı şeylerin yetersiz olduğuna işaret ediyor. Sayın Erdoğan iyi niyetli. Terör örgütü PKK ise tam tersi; her zamanki gibi kötü niyetli, alçak, hain!

Hedef doğru ama strateji ya eksik ya da yanlış.

İzliyoruz işte; gün geçmesin ki bir fidan daha kırmızı bayrağa sarılıp toprağa verilmesin. Gencecik fidanların şehitlik mertebesine yükselmesi acımızı biraz da olsa dindirebilir belki. Ama dökülen bu kanlar PKK militanlarının "gurur tablosu" oluyorsa, bu acı asla dinmez, dinemez.

Ayrıca Güneydoğu Anadolu Bölgesinde, Olağanüstü Hal ilan edilmesinin terörün bitmesine katkı sağlayacağını düşünmüyorum. Tam tersi, baş belası teröristlerin daha da azacağı mutlak. On yıllardır terörün, silahla yenilmeyeceğini izliyoruz.

Demokratik Açılım'a ihtiyaç var. Bu strateji, akan bu kanı durdurmaya kâfi gelmeli. Yoksa şehit evlerine düşen ateşler, bütün ülkeyi kavurmaya devam edecek.