Referandumda siyasi iktidarın "neden değişiklik istediğini" biliyoruz.

Kendilerini mevcut sistemin üzerinde gören, üstünler hukukuna sahip ve bunun nimetlerinden yıllardır faydalananların "neden evet demediklerini" de biliyoruz.

Hatta politika üretmek yerine muhalefeti iktidarın politikalarına kuran CHP'lilerin bile iktidar olma hırsıyla "evet dememelerini" zor da olsa anlayabiliyoruz.

Ancak yaşanan kanlı geçmişin en önemli mağdurlarının "evet dememelerini" anlayamıyoruz.

Başbuğ merhum Alparslan Türkeş yaşasaydı ve şu sorular sorulabilseydi ne derdi?

Sayın Türkeş,

Size kelepçe vuranlara, sürgüne gönderenlere, hapsedenlere hesap sorma fırsatınız var… Cevabınız?

On binlerce ülkücüye "faşist" diyen, binlercesine işkenceler eden, yüzlercesini idam edenlere hesap sorma fırsatınız var… Cevabınız?

Peki, bu fırsatları değerlendirmek yerine Başbuğ selamıyla, davulla, zurnayla askere gidip şehit düşen binlerce fidanı katleden bölücü terör örgütüyle aynı yönde davranıp "evet demeyecekler" var… Yorumunuz?

Hatta bölücü başıyla sarmaş dolaş olan, terör örgütünün kamplarında halay çeken ve Anayasal Düzeni Yıkmaya çalışmak suçuyla yargılanan Doğu Perinçek ile Başbuğ koltuğunda oturan Devlet Bahçeli'nin bir ağızdan konuşmalarına ne derdiniz?

Sanırım ki merhum Türkeş şöyle derdi;

Yanılıyorsunuz!

Benim arkadaşlarım PKK'nın baskılarına, CHP'nin idolojisine, hele darbecilerin nutuklarına alkış tutmaz.

Benim arkadaşlarım iktidara muhalefet yapmak uğruna, olası bir CHP hükümetinde ortak koltuğuna oturmak uğruna, Derin Devlet'in planları hesabına milli davalarından vazgeçmez.

Benim arkadaşlarım göğsünü gere gere gider, canı pahasına hesap sorar.

Benim arkadaşlarım bu hesaplaşmayı şehitlerine vefa borcu,  bana namus borcu bilir…

…derdi!