Demokratlar, hem Temsilciler Meclisi hem de Senato kontrolünü elde ettikleri bir seçim dalgasını kutluyor. Ancak dikkatli olun: Güç dengeleri Amerikan siyasetinde giderek daha sık değişiyor. 1900 ile 2000 yılları arasında, Washington’da Temsilciler Meclisi, Senato veya Beyaz Saray kontrolü oldukça nadir el değiştirdi ve ardışık iki seçimden fazlasında değişmedi. 2000 yılından bu yana geçen 25 yılda ise Beyaz Saray ve/veya en az bir Kongre odasını kontrol eden partinin, yalnızca iki seçim dışında değiştiği görüldü. Seçmenler, son yıllarda her fırsatta ya yeni bir partiden bir başkan seçerek ya da Meclis ya da Senato’daki çoğunluğu değiştirerek bir çeşit değişim talep etti.
GÜÇ DENGELERİ SIK SIK DEĞİŞİYOR
Seçmenler, ülkenin yanlış bir yolda ilerlediğini düşünerek giderek daha fazla şikayetçi oluyor. Yürütme ve yasama organlarının kim tarafından kontrol edildiğine bakılmaksızın, sistemin “düzenlenmiş” olduğuna dair bir çok kesimden gelen bir hayal kırıklığı var ve bu durum, gelir eşitsizliği tarafından tetikleniyor. Birçok Amerikalı kendini geride kalmış hissederken, her seçim dönemi verilen vaatlere rağmen, hiçbir parti bu duruma bir çözüm bulamadı. Son yedi seçimde Washington’daki güç dengeleri, Cumhuriyetçiler ve Demokratlar arasında en az bir kez değişti; bu, İç Savaş’tan önceki en uzun ardışık değişim dönemi oldu. Son yedi başkanlık seçiminde seçmenler, karşı partiden bir başkan seçti. Aynı dönemde, yeni bir Senato çoğunluğu altı kez ve yeni bir Meclis çoğunluğu beş kez seçildi.
SON YILLARDAKİ SEÇİM DENGESİ
Bu yüzyılda, Temsilciler Meclisi, Senato ve Beyaz Saray’ın aynı partinin kontrolünde kaldığı tek seçimler, George W. Bush’un 2004 ve Barack Obama’nın 2012’deki başarılı yeniden seçim kampanyalarıydı. Bu, bu yüzyılda Beyaz Saray’ı elinde tutan tek partinin aynı olması anlamına geliyor. Günümüz politikacıları, güç kaymalarını beklemeye başladı. Son dört başkan, Washington’da birleşik kontrol ile göreve başladı ve bu durumu en hızlı şekilde değerlendirmeye çalıştı. Barack Obama, Donald Trump ve Joe Biden, Senato’daki filibuster engelini aşarak kendi ajandalarını geçmek için uzlaşma yöntemini kullandı.
BEYAZ SARAY'DA DEĞİŞİM RÜZGARI
George W. Bush, 11 Eylül terör saldırılarından sonra popülaritesi sayesinde ilk iki yılında Temsilciler Meclisi’nde sandalye kazandı, ancak dört yıl sonra yeniden seçildiğinde halkın savaşlara karşı tepkisi nedeniyle Meclis’i kaybetti. Bill Clinton, 1994 yılında Cumhuriyetçilerin kazandığı ilk ara seçimde Meclis’i kaybetti. 1998’de ise Cumhuriyetçilerin onu görevden alma çabalarına karşı halkın tepkisiyle sandalye kazandı. 2026’daki mavi dalga, Demokratların Meclis’te büyük bir çoğunluğa sahip olmasıyla farklılık gösterecek. 260 veya daha fazla Demokrat ile, 1990’ların başından bu yana görülmemiş bir çoğunluk elde edebilirler.
POLİTİK DEĞİŞİMİN TARİHİ
Bu yıl, Demokratların Meclis’te 1990’ların başından bu yana görülmemiş bir çoğunluğa döneceği bir döneme işaret ediyor. Sarah Binder, Brookings Enstitüsü’nde yönetim çalışmaları uzmanı olarak, günümüzle ilgili en yakın benzetmenin 19. yüzyılın sonlarına yapılabileceğini belirtti. 2026 yılındaki ara seçimler, Grover Cleveland’ın ikinci dönemine denk gelen 1894 yılına en çok benzeyen dönem olarak değerlendirilebilir. O yıl Demokratlar, yüzden fazla sandalye kaybetmişti ve bu durum büyük bir siyasi yeniden yapılanmayı beraberinde getirmişti. Bugün, Demokratların, sosyalistleri sol tarafa çekerken, kırmızı eyaletlerde kazanan ılımlıların çoğunluğunu oluşturma çabasının zorluğu içinde büyük bir yeniden yapılanma olasılığı da mevcut. Cumhuriyetçiler içinse, Trump’ın MAGA koalisyonunun şu anda tamamen bozulmuş durumda olduğu ifade ediliyor.