New Jersey banliyösünde 1973’te 17 yaşındaki Greg Hourdajian, annesiyle birlikte televizyonun başında New York Knicks’in şampiyonluğunu çığlık atarak kutluyordu. Knicks, Los Angeles Lakers’ı 102-93 mağlup ederek final serisini 4-1 kazanmış ve kulüp tarihinin en son şampiyonluğuna imza atmıştı. Ermeni kökenli bir ailenin oğlu olarak Queens’te büyüyen Hourdajian için bu, hayatının en güzel günlerinden biriydi.
50 YILDA DEĞİŞEN NEW YORK VE KNICKS HEYECANI
Aradan geçen 50 yıldan fazla sürede televizyon değişti, oda yaşlandı ve şehrin silueti dönüştü. Ancak 70 yaşındaki Hourdajian hâlâ aynı oturma odasından maçları izliyor, bu kez kızı Jenna ile birlikte. Knicks, 1999’dan bu yana ilk kez finale yükseldi ve şampiyonluğa çok yaklaştı. Hourdajian, çarşamba gecesi takımın 29 sayılık farkı kapatarak kazandığı tarihi geri dönüşün ardından duygularını gizleyemedi: “Bu şimdiye kadarki en büyük galibiyet.” Knicks’in 1973’te şampiyon olduğu dönemde New York, hem özgüven hem de kaygıyla doluydu. Times Square korku ve ihmalin gölgesindeydi, suç ve çürümüşlük şehrin mitolojisinin bir parçasıydı. Hourdajian, o yılın ilerleyen günlerinde New York Üniversitesi’ne başladı ve şehrin mahalle mahalle bölündüğünü hatırlıyor. O günden bu yana New York defalarca dönüştü: mali krizler, karanlık saatler, suç dalgaları, saldırılar ve pandemi atlatıldı. Knicks de değişti; koçlar, sahipler, salonlar ve nesiller değişti ama üçüncü şampiyonluk umudu hiç tükenmedi. Şimdi takım yeniden bir şampiyonluk hedefine koşarken, eski heyecan yeniden canlandı. Ömür boyu New Yorklu ve Knicks taraftarı Quron Booker, bu coşkunun basketboldan daha büyük olduğunu söylüyor: “Şehir kendini yeniden tanıyor gibi.”
BİLET FİYATLARI VE YILDIZ TARAFTARLAR
Hourdajian, bir Knicks maçı biletinin 15 doların altına alınabildiği günleri hatırlıyor. Bugün Madison Square Garden’ın üst tribünlerinde bir koltuk bulursa 350 dolar ödüyor. Final bileti ise hayal. 1973 finalinde en düşük bilet 7 dolarken, bugün taraftarlar binlerce dolar harcıyor. Sahabaşı koltuklar altı haneli rakamlara ulaştı. Yeni yüzler arasında Hollywood’un favori Knicks süperfanı Timothée Chalamet de var; tanıdık isimlerden Spike Lee ise 1999 finalinde Prince ile birlikte tribündeydi. Ortak slogan: “Knicks beşte.” Hourdajian için sahadaki yıldızlar her zaman daha önemliydi. Çocukken odasında Bill Bradley’in fotoğrafını saklıyordu. Bradley, Knicks’e iki şampiyonluk kazandırmış, sonra senatör olmuş ve başkan adayı olmuştu. 2006’da Manhattan’da arabasını park ederken Bradley’i gören Hourdajian, “Senatör Bill, tüm zamanların en sevdiğim Knicks oyuncusu!” diyerek elini sıktı. Bugünlerde favori oyuncuyu seçmek daha zor. Hourdajian, “Çoğu işçi sınıfından çocuklar. Josh Hart’ı seviyoruz ama Brooklyn’li Jose Alvarado’yu da desteklemeliyiz” diyor.
OYUNCULAR, MÜZİK VE GÖÇMEN KÖKLERİ
Hayranlık duyduğu özellikler yıllar içinde pek değişmedi: azim, fedakarlık, çalışkanlık, dayanıklılık, cesaret ve “asla pes etme” sertliği. Oyun hâlâ büyüleyici: OG Anunoby’nin Game 4’teki turnikesi, Jalen Brunson’un Game 3’teki soğukkanlılığı, Karl-Anthony Towns’ın Game 2’deki sayı patlaması. Eski günlerde basketbol, müzik kadar şehri şekillendiriyordu. Greenwich Village’daki The Bottom Line, halk müziği sahnesini tanımlarken, CBGB’de punk rock yükseliyordu. Hourdajian, “New York’taki punk sahnesini özetleyen o geceydi” diyor. New York’un göbeğinde değişmeyen şey ise göçmen kökenleri. 2026 Knicks kadrosu Dominik Cumhuriyeti, Jamaika, İngiltere, Fransa ve Polonya ile bağlantılı. Hourdajian’ın ailesi de neredeyse bir asır önce Ermeni soykırımından kurtulup Ellis Adası’ndan geçmiş. Babası bağımsız bir film editörüydü ve stüdyosu Times Square yakınındaydı. “O zamanlar çok tehlikeli bir mahalleydi, şimdi tamamen soylulaştırıldı” diyor.
YENİ NESİL TARAFTARLAR VE UMUT
Mahalleler dönüştü: suç ve uyuşturucuyla anılan bölgeler ülkenin en pahalı emlakları haline geldi. Eski New York’un çoğu kayboldu, yerini daha parlak ve zengin bir şehir aldı. Ama Knicks gecelerinde, özellikle bu tarihi playoff koşusunda, eski New York hâlâ kendini gösteriyor. Knicks, Spurs karşısında 29 sayılık farkı kapatarak inanılmaz bir geri dönüşe imza attığında, 9 yaşındaki Bryce Booker gözyaşlarına boğuldu. Babası Quron o anı kameraya aldı. “Bir sayı farkla kazandılar” diye hıçkırdı Bryce. Knicks taraftarları onu hemen bağrına bastı. Quron, “Herkesin uyum içinde bir araya gelmesini seviyorum. Knicks bu konuda çok önemli bir rol oynuyor” diyor. Bryce’a duygularını göstermenin sorun olmadığını öğreten Booker, “Umarım hiç pes etmezsin” mesajını veriyor. Harlem’deki The Bakery’nin önünde graffiti sanatçısı Doms, günlerdir Knicks temalı tişörtler hazırlıyor. 1999’da binalara graffiti yaptığını söyleyen Doms, “Artık daha fazla iş adamıyım. Sosyal medya coşkuyu katlıyor” diyor. Her galibiyet gecesinde şehir farklı bir ritimde atıyor. Nuyorikali Miranda Sanchez, babasının hayatında hiç bu kadar mutlu olmadığını söylüyor: “Knicks taraftarları zor yıllar geçirdi. Sürpriz takım olmak, galibiyetleri daha güçlü kılıyor.” New Yorklular için Knicks çok uzun süredir sürpriz takımdı. Şimdi umut yeniden yeşerdi.