2026 yılının Eylül ayının üçüncü günü, kolej futbolu tanrıları nihayet “Futbol olsun” dedi. Mahkeme kararnamesi geride kaldı, artık top oyunu başladı. Geçtiğimiz hafta sonu yaşanan tuhaf Haftalar 0’ın ardından, kolej futbolu resmi olarak başladı. Uzun ve çalkantılı bir bekleyişin ardından, kimsenin mahvetmesine izin verilmeyen futbol sahnesi geri döndü. Bu, sürekli olarak tekrarlanan, güzelliklerle dolu dört perdelik bir dramadır ve bizi yeniden dışarıda mangal yakmaya çeker. Geçtiğimiz sezon Bill Belichick kötüydü, Vanderbilt ise iyiydi. Lane Kiffin’in Ole Miss’ten çalkantılı ayrılışı, onu terk eden takım ile Georgia arasında epik bir playoff çeyrek finaline yol açtı. NIL karmaşası, Fernando Mendoza’nın coşkusunun yanında etkisiz kaldı. Hiçbir şey kazanmayan Indiana, her şeyi kazanan Alabama’yı yendi. Tüm bunların sonunda, bir anda değişen talihleriyle sevinç içinde şarkı söyleyen bir hayran kitlesi, Güney Florida’da 1976 tarihli bir Abba şarkısını seslendirdi.
YENİ BİR BAŞLANGIÇ
Şimdi karşımızda yeni bir sayfa var ve bu sayfanın getirdiği tüm umutlarla dolu. Henüz yenilgi almamış 0-0’lık bir takımın taraftarı, aylardır ilk kez mangalı yakarken en iyimser olanıdır. Kolej futbolunun bu sürekli umut hali, Amerikan ruhunun bir parçasıdır. Dünyada amatör oyunculara (katı anlamda) buradaki kolej futbolu oyuncularının aldığı dikkat kadar ilgi gösteren başka bir yer yok. Almanya’dan gelen ve ABD’ye yolculuk eden keyifli Dünya Kupası taraftarı Freddy, ziyaret ettiği kolej futbolu stadyumları ve kasabaların büyüklüğünden etkilenerek bu sonbaharda bir futbol turu planladı. Düşününce, bu mantıksız gelebilir. Dünyanın en büyük 10 stadyumunun sekizi kolej kampüslerinde bulunuyor ama kolej takımları, NFL takımlarından çok daha yerel bir yapıya sahip. Heyecanlı mezunlar ve öğrencilerle dolup taşan bu takımlar, profesyonel franchise’ların sonsuz banliyö alanlarından çok daha fazla taraftar çekiyor. Örneğin, 800,000 yaşayan Penn State mezunu ve Philadelphia’da 1.5 milyon kişi var. Yeni eklenen batı tarafı tribünleriyle birlikte Beaver Stadyumu artık 109,000 kişiyi ağırlarken, Eagles’ın Lincoln Financial Field’ı sadece 67,000 kapasiteye sahip.
TRADİSYONLAR VE HEYECAN
Çekiciliğin bir kısmı, gelenekler ve coşku ile ilgilidir. Ole Miss maçlarında milli marşın sonunda “Go to hell, LSU” haykırmak, Kiffin’in gelmesinden çok önce başlayan bir gelenektir. Virginia Tech’in “Enter Sandman”ı ve Wisconsin’in “Jump Around”ı, bu geleneklerin sadece birkaçıdır. Müzik grupları, mangalda yemek pişirme etkinlikleri ve yeniden 20 yaşına dönme fırsatı… Bir 40 yaşındaki başka nerede, kendi mezun olduğu okulda alkışlar eşliğinde bira içebilir ki? Oyun koruyucularının coşkunun coşkusunu yok etmeye çalışmasına rağmen, konferans komiserleri ve kolej başkanları bu futbol duygusunu öldüremiyor. Ancak ilginç olan, bu karmaşanın, kendi altın yumurtalarını öldürüyor olabileceğidir. Kaos yorgunluğu, son zamanlarda gelen mahkeme kararlarıyla birlikte sunulan tek yan yemek değil; kaosun sonuçları da sofrada yer alıyor. Big Ten, son üç ulusal şampiyonluğu üç farklı takım ile kazandı. Bu yıl, Ohio State ve Oregon, sıralamada en üst sırada yer alırken, şampiyon Indiana altıncı sıraya yerleşti.
BÜYÜK TEN'in GÜCÜ
Bu, ligin cüzdanının gücünü gösteriyor. Medya hakları anlaşmasının yardımıyla geçen yıl yaklaşık 1.47 milyar dolar gelir elde eden Big Ten, zengin bağışçılar ve tüm kıyıya yayılmış konferans ile büyük bir rahatlık içinde. Ancak sadece para ulusal bir şampiyonluk satın alabiliyor olsaydı, Texas’ın daha fazla şampiyonluğu olamaz mıydı? Big Ten’in sahip olduğu diğer bir avantaj ise daha az karmaşa. Koçlar birbirleri hakkında kötü konuşmuyor, aksine Tony Petitti, Kevin Warren’ın bıraktığı sağlam temeller üzerinde inşa ediyor. Hızla değişen kolej sporları dünyasında Big Ten, istikrarı ile öne çıkıyor.
DAHA FAZLA KARMAŞA
25 Ağustos’ta lig, NFL oyuncularının kendi takımlarında oynamasını yasaklayan bir kural geçirdi. Ertesi gün SEC de aynı kuralı benimsemişti. Big Ten, bu konuda hiçbir şey olmaksızın yoluna devam etti. SEC ise avukatlara başvurdu, avukatlardan olumsuz yanıt aldı ve bir üyesi olan LSU’yu, konferansın kuralına uymadığı için sürgün etmekle tehdit etti. Perşembe günü SEC, LSU’ya dava açtı ve bu davada Lane Kiffin de bir sanık olarak yer aldı. Tigers, bu hafta sonu Clemson ile karşılaşacak ama maçın önemi pek kimseyi ilgilendirmiyor.
SEC'DE BELİRSİZLİK
SEC Komiseri Greg Sankey, medya gününde, bir gün yaşanan hayal kırıklıklarının NCAA’den ayrılmaya neden olabileceğini ima etti. Bu durum, bağlamından biraz koparılmış olsa da, doğrudan bir soruya yanıt veriyordu. Bir hafta sonra Petitti, eğer durumlar düzelmezse belki de konferans bazında kurallar belirlemenin gerekeceğini açıkladı. Bu durum yeni değil. SEC’nin kimliği, cesareti üzerine inşa edilmiştir. “Daha Fazla Anlama Geliyor” sloganı hem kibirli hem de tamamen doğru. Bu ligde, Alabama’nın Tigers’a kaybettiği bir maç sonrası Auburn’daki ağaçları zehirlediğini itiraf eden bir adam (Harvey Updyke) ve takımını motive etmek için bir boğayı hadım eden bir koç (Jackie Sherrill) vardı.
KAOSUN FİYATI
SEC, okullarının kız kardeşlik etkinliklerine benzeyen bir yapıya sahip: Hızlı ve düzensiz bir koşu, sadece en popüler olma hedefiyle. Ancak kaosun bir bedeli var ve “dikkat dağınıklığı” genellikle koçların dayandığı kolay bir bahane gibi görünüyor. SEC’nin, altı yeni baş antrenörü ve 2024’ten bu yana dokuz yeni antrenörü ile karşılaştığı karmaşada, Big Ten daha istikrarlı ve dramadan uzak bir görüntü sergiliyor. Ve bunun karşılığında trofeiler de kazanıyorlar. 1930’larda Big Ten, dört yıl üst üste dört şampiyonluk kazanmıştı. Günümüzde ise dört farklı şampiyonluk kazanan takımla bunu başaran başka bir lig yok. Oregon, Washington, Penn State ve Iowa, tarihe geçmek istiyor. Bu, elbette, abartılı bir istek gibi görünüyor. Ancak Eylül ayında kolej futbolunun tam da bu olduğunu düşünmek gerek. Sonuçta Indiana, geçen yıl sezonu 20. sırada açmıştı.