FİLİSTİN’İN BUGÜNKÜ HİKAYESİ
Merhaba Vahap Bey, F5Haber olarak yeni eseriniz Zamanın Hafızasında Filistin’i konuşmak amacıyla bir aradayız. 2025 yılıyla birlikte dünya, Filistin’deki son dönem çatışmaların, insani krizlerin ve ablukanın ağır gölgesi altında. Bu denli hassas bir süreçte, bu eseri yaratmaya sizi ne teşvik etti? Filistin’in güncel acılarını ve direncini anlatma fikri nasıl oluştu?
Vahap Aydoğan: Teşekkür ederim Ruken Hanım. Filistin, sadece tarih kitaplarında değil, günümüzde, 2025’te bile kanayan bir yara. Bombalar, açlık, yıkılan evler ve kaybettikleri çocuklarının yasını tutan anneler… Ama aynı zamanda dimdik ayakta duran bir halk. Bu çığlıkları ve direnci göz ardı etmek mümkün mü? Televizyonlarda ve sosyal medyada her gün Filistin’in acısına tanıklık ediyoruz ama dünya sanki bir sis perdesinin arkasında. Çatlamış yumurta kabukları, çocuk figürleri, kurumuş topraklar… Bunlar, Filistin’in bugünkü hikayesini anlatmak için zihnimde ortaya çıktı. Sanat, bu sessiz çığlıkları duyurmak ve unutulmaya karşı durmak için benim yöntemim oldu.
ÇOCUKLARIN AĞIR YÜKÜ
Eserinizdeki çatlamış yumurta kabukları ve çocuk figürleri gerçekten etkileyici. Özellikle çocuk imgeleri, Filistin’deki son dönem trajedilerle sıkça karşılaşıyor. Bu simgeler sizin için ne anlama geliyor?
Vahap Aydoğan: Çocuklar, Filistin’in hem en büyük acısı hem de en büyük umudu. 2025 yılında hâlâ çocukların hayatını kaybettiğine dair haberleri alıyoruz; bu durum insanlığın en ağır sınavı. Çatlamış yumurta kabukları, bu kırılganlığı temsil ediyor ama aynı zamanda içinden fışkıran hayatı ve direnci. Her çatlak, bombaların ve ablukanın bıraktığı izleri taşıyor; fakat o kabuktan yükselen çocuk figürleri, Filistin halkının asla pes etmeyen ruhunu temsil ediyor. Bunlar sadece figürler değil; bugün, Gazze’de ve Batı Şeria’da hayata tutunan çocukların sesidir.
BOLLUK VE YOKLUĞUN ÇEŞİTLİLİĞİ
Eserinizdeki yiyecekler ve plastik şişeler, bolluk ve yokluğun tezatlığını çarpıcı bir şekilde sergiliyor. 2025’te dünya bir yanda lüks tüketim, diğer yanda Filistin’de açlık ve kıtlık içinde. Bu karşıtlıkla izleyiciye ne mesaj vermek istiyorsunuz?
Vahap Aydoğan: Tam da buna vurgu yapmak istedim. 2025’te bir yanda lüks arabalar, milyonluk telefonlar, diğer yanda Filistin’de bir lokma ekmek için mücadele eden aileler var. Yerdeki yiyecekler ve plastik şişeler, dünyanın bolluğunu simgeliyor, fakat bu bolluk Filistin’e ulaşmıyor. Sosyal medyada yardım çağrılarına tanık oluyoruz ama dünya genellikle sessiz kalıyor. Bu tezat, insanlığın vicdanına bir tokat gibi geliyor. İzleyiciye şu soruyu yöneltiyorum: “Bu bolluğu görüyorsunuz, neden paylaşılmıyor? Filistin’in çığlığına neden kulak tıkıyoruz?” Sanat, bu soruları sormanın en etkili yoludur.
KIRILGANLIĞIN DERİNLİĞİ
“Kırılganlık, direncin en saf halidir” demiştiniz. Bu felsefenin eseriniz üzerinde nasıl bir etkisi oldu, özellikle bugünün Filistin’ine nasıl bir yansıması var?
Vahap Aydoğan: Kırılganlık, zayıflık değildir; aksine, en güçlü direniştir. 2025’te Filistin, her şeye rağmen ayakta kalıyor. Bombalar altında, ablukada, çocuklar hâlâ gülümsüyor, anneler hâlâ umut ediyor. Çatlamış kabuktan doğan çocuk, sadece bir imge değil; Filistin’de yaşamaya devam eden her insanın sembolü. Bolluk ve yokluk bir arada durduğunda, zamanın hafızası en çıplak haliyle gözler önüne seriliyor. Bu eser, Filistin’in güncel direncini ve acısını anlatıyor. Sanat, hatırlamanın ta kendisi “unutulmaya karşı bir başkaldırıdır”. Sessizlik ve çatlaklar, eserde güçlü bir anlatım taşıyor. Günümüz Filistin’inde sessizlik, susturulmuş bir halkın çığlığı gibi. Bu detaylar sizin için ne ifade ediyor?
Vahap Aydoğan: Sessizlik, susturulmuş bir çağrıdır. 2025’te Filistin’in çığlıkları haberlerde ve sosyal medyada yankılanıyor, ama dünya liderleri sıkça susuyor. Çatlaklar, bu sessizliğin içindeki direnci temsil ediyor. Her çatlak, bir bombanın ve bir kaybın izi; fakat aynı zamanda bir haykırış. Sanat, bu susturulmuş sesi duyurmanın bir aracı. Eserimdeki her detay, izleyiciye “Hatırla, unutma” diyor. Filistin’in güncel acısı, insanlığın ortak yarasıdır ve “unutmak, hepimizi eksiltir”.
Türkiye’de ve dünyada, bu kadar yoğun bir küresel gündemde eserin nasıl bir etki yaratmasını bekliyorsunuz?
Vahap Aydoğan: 2025, kaosun ve umudun iç içe geçtiği bir yıl. Filistin’deki son çatışmalar ve insani krizler hepimizin gözü önünde. Bu eser, yalnızca Filistin’in değil, insanlığın vicdanını sorguluyor. Türkiye’de, sosyal medyada Filistin’e destek mesajları görüyoruz ama bu yeterli değil. İzleyicilerin bu esere bakarken durup düşünmesini, kalplerinde bir acı hissetmesini umuyorum. Geçmişin acısı, bugünün yaraları ve geleceğin belirsizliği arasında bir köprü kuruyor bu eser. Umarım, vicdanları uyandırır ve Filistin’in çığlığını daha çok insana ulaştırır.
UNUTMAMAK VE HATIRLAMAK
Son olarak, F5Haber okuyucularına ve sanatseverlere, özellikle Filistin’in bugünkü mücadelesine tanık olanlara ne söylemek istersiniz?
Vahap Aydoğan: Sanat, yalnızca bir resim değildir; bir haykırıştır. Zamanın Hafızasında Filistin, 2025’in Filistin’ine, çocukların umuduna ve halkın direncine adanmış bir eser. Lütfen izleyin, düşünün, hatırlayın. Filistin’in çığlığı, hepimizin çığlığıdır. Hatırladıkça, insanlık olarak daha güçlü oluruz. Unutmayın, sanat bu sessizliği kırmanın yoludur.
Vahap Bey, bu duygu dolu eser ve içten röportaj için çok teşekkür ederiz. Eserinizi görmek için sabırsızlanıyoruz!
Vahap Aydoğan: Ben teşekkür ederim, Ruken Hanım. Umarım bu eser, Filistin’in yaralarına bir nebze merhem olur ve vicdanlarda iz bırakır.