YENİDEN HAYATA TUTUNMAK
Üç yıldır karaciğer yetmezliğiyle mücadele eden 15 yaşındaki Ahmet Eren Timurtaş, organ bağışı sayesinde hayatına yeniden kavuştu. İstanbul’da yaşayan Timurtaş ailesi, hastanenin Organ Nakli Merkezi’ne başvurdu. Ancak yapılacak testler sonucunda anne ve babanın uygun olmadığı belirlendi. Sağlık Bakanlığı Karaciğer Bekleme Listesi’ne alınan Ahmet için tek çare, bağışlanacak bir kadavra organı oldu.
İNGİLİZ TURİSTİN KATKISI
12 Ağustos’ta tatile gelen 10 yaşındaki İngiliz çocuğun beyin ölümü gerçekleşti. Ailesi, organlarını bağışladı. Yapılan inceleme sonucunda, karaciğerin Antalya’daki üç çocuğa uygun olduğu anlaşıldı. İlk sıradaki 2 yaşındaki hasta için organın büyük gelmesi, ikinci sıradaki 9 yaşındaki hastanın ise ailesiyle şehir dışında olması nedeniyle, sıra Ahmet Eren’e geldi.
HIZLA NAKİL GERÇEKLEŞTİ
O sırada dostlarıyla moral bulmak için Isparta’da bulunan Ahmet, hemen hastaneye getirildi. Testleri bir gün önce yapıldığı için vakit kaybetmeden operasyona alındı. Operasyonu gerçekleştiren Genel Cerrahi Uzmanı Prof. Dr. İbrahim Aliosmanoğlu, durumu şöyle anlattı: “11 Ağustos’ta geldi, 13 Ağustos’ta nakil yaptık. Ahmet, 15 yaşında genç bir hastamız. Üç yıldır otoimmün hepatit tedavisi görüyordu. Bu kadar kısa sürede organ çıkması nadir. Yurt dışında beyin ölümü gerçekleşen bir turistin bağışıyla Ahmet’e nakil yaptık. 10 gün sonra taburcu ettik ve şu an sağlığına kavuşmuş durumda.” Türkiye’de bağış oranlarının düşük olduğunu belirtti.
DOLU DOLU DUA
Ahmet’in annesi Handan Timurtaş, üç yıldır süren zorlu süreçten bahsederek hislerini şu sözlerle dile getirdi: “İki çocuğum var. Bu benim mutluluk gözyaşlarım. Üç yıldır bu hastalıkla uğraşıyoruz. İngiltere’den gelen aile, bizim için can oldu. Oğlum, ‘Ben kardeşim için, sizin için ve bana can olan tanımadığım çocuk için yaşayacağım’ dedi.” Ahmet’in yüzündeki gülümsemenin onlara büyük bir mutluluk verdiğini vurguladı.
Ahmet Eren Timurtaş, hastalık sürecinde yaşadıklarını ve nakil sonrası hislerini şöyle açıkladı: “Üç yıl boyunca karaciğer yetmezliğiyle uğraştım. Psikolojik ve fiziksel olarak çok zordu. Hastane günlerimde arkadaşlarım dışarıda oynarken ben hastanedeydim. Sürekli oyun oynamak istiyordum ama zamanım kontrol ve tedavilerle geçti. Kadavra listesine daha önce girmiştim ve aylar geçmesine rağmen organ bulamamıştım. Antalya’ya geldikten sadece iki gün sonra nakil oldum. Organ bulunduğunda heyecan, mutluluk ve şaşırma duygularını aynı anda yaşadım. Ameliyat sonrası yeniden yürümeye başladığımda mutlu oldum. Babam taburcu olduktan sonra bana futbol topu aldı. Artık arkadaşlarım gibi sokakta koşup oynayabileceğim. Umarım normal bir hayatım olur.”