Wimbledon’ın başlamasıyla birlikte Japon tenisçi Naomi Osaka, imzası haline gelen yüksek stil anlayışıyla dikkat çekti. Tokyo merkezli tasarımcı Hana Yagi tarafından vintage kimonolar ve gelinliklerden üretilen gösterişli bir elbise ile beyaz Nike tenis kıyafetinin üzerine giydiği bu kombin, tenisçinin maç öncesi hazırlık ritüelini simgeliyor. Yagi, bu iki parçalı görünümü, rekabete hazırlık sürecinde adeta kutsal bir seremoni olarak tanımlarken, elbisenin performans öncesi anı temsil ettiğini vurguladı. Osaka ise modayı hikaye anlatımında bir araç olarak kullanmayı sevdiğini belirtti.
TENİS VE MODANIN KÖKLÜ BAĞLANTISI
Serena Williams’ın 44 yaşında, emekliliğini açıklamasından dört yıl sonra Wimbledon’da Nike imzalı beyaz bir üst, etek ve rüzgarlıktan oluşan sade ama şık bir kombinle kortlara dönüş yapması, tenis ve moda arasındaki ilişkinin yeni bir boyut kazandığını düşündürse de bu birliktelik aslında sporun kökenlerine kadar uzanıyor. Suzanne Lenglen ve Helen Wills gibi oyuncular dönemin en ünlü Parisli tasarımcılarına kort kıyafetleri hazırlatırken, René Lacoste ve Bunny Austin gibi erkekler ise geleneksel Aran kazaklarından ilham alarak tenis kazağını geliştirdi. “ACE: The Times and Style of Tennis” kitabının yazarı Sunita Kumar Nair, kadınların ve erkeklerin özgürce hareket etmek istediğini, zengin oyuncuların günlük ve gece kıyafetlerini hazırlatan Jean Patou veya Gabrielle Chanel gibi isimlere kort kombinleri için de başvurduğunu belirtiyor.
SAHANIN KURALLARI STİLİ ŞEKİLLENDİRİYOR
Teniste forma zorunluluğu olmaması ve tek kişilik oyun dinamiği sayesinde bir oyuncunun üzerinde beş saate kadar odaklanılabilmesi, bireysel tarzın öne çıkmasını sağlıyor. Kumar Nair, oyuncuların çoğunun sıra dışı kişilikler olduğunu ve oyun alanı, puan sistemi, teknik detaylar ve görgü kurallarıyla katı sınırlar içinde hareket ettiklerini, bu nedenle forma zorunluluğunun olmamasını bir fırsata dönüştürdüklerini ifade ediyor. Serena Williams’ın 2004 Amerika Açık’ta giydiği kot mini etek ve siyah, çivili askılı üst bu yenilikçi tarza örnek gösteriliyor. Oyuncular kurallara sıkı sıkıya bağlı kalsalar bile büyük bir bireysellikle bu kuralları esnetiyor; 2008 Wimbledon’da Roger Federer’in geleneksel beyaz hırkası ve Rafael Nadal’ın Nike beyazları ve saç bandıyla yarattığı tamamen farklı stiller bu durumu kanıtlıyor.
KISITLAMALAR YARATICILIĞI TETİKLİYOR
Bir Adidas tasarımcısının Kumar Nair’e aktardığına göre, Wimbledon’ın tamamen beyaz kuralı ya da logo boyutu ve ten gösterimiyle ilgili düzenlemeler bir kısıtlama değil, ilham verici bir meydan okuma olarak görülüyor. Tasarımcı, kapalı bir kapının ardından başka bir kapı açıldığını ve bunun yaratıcılığı yeni sınırlara taşıdığını dile getiriyor. Adidas sporcularının Yohji Yamamoto iş birliğiyle tasarlanan Y-3 koleksiyonundan tulum esintili modeller giymesi veya Wimbledon’ın beyaz kuralına uyan argi desenleri yaratması bu anlayışın ürünü. Kumar Nair, kuralların kısıtlama değil, yaratıcı genişlemeye izin verdiğini söylüyor.
YENİ DÖNEMİN YARATICILIK ANLAYIŞI
Naomi Osaka’nın podyum seviyesindeki tasarımları ve Jannik Sinner’ın Gucci iş birliğinin farkı, tasarımcıların hem estetik açıdan taze hem de işlevsel parçalar geliştirmek için kendilerini zorlaması. Yagi, Osaka’nın seremonik elbisesini geleneksel bir rüzgarlık veya sweatshirt gibi bir dakikanın altında çıkarılabilecek şekilde tasarladı. Kumar Nair, tasarımcıların artık geliştirdikleri parçaların moda etkisini atletik uygunlukları kadar düşündüğünü ve bir modelin veya sporcunun sahada hareket etmesinin tasarımlarına onay mührü niteliği taşıdığını belirtiyor. Tenisin moda yorumu açısından ödül törenleri seviyesine gelmesinin çok uzak olmadığını düşünen Kumar Nair, sporun yaratıcı yelpazede giderek daha iyiye gittiğini ifade ediyor. Tenisin, Hollywood ve müzik yıldızlarının yanı sıra sporcuların da aynı değere sahip olduğunu gören Anna Wintour gibi bir süper fana sahip olmasını da bu başarının önemli bir parçası olarak görüyor.