HABER AKTÜEL – Suriye’de çıkan çatışmalardan kaçmak isteyen binlerce Suriyeli, Türkiye sınırında kurulan çadırlarda yaşamını sürdürüyor. Çoğunluğunu yaşlı, kadın ve çocuğun oluşturduğu savaş mağdurları, soğuğa dayanabilmek için mumdan gelen ısıyı bile israf etmiyor. Açlıktan ölmemek için ne bulursa yiyen bu insanlar, bir çadırda bazen 10, bazen de 15 kişi yaşıyor.
Milyonlarca insanın hayretle izlediği katliamlara, çoğu devlet sessiz kalıyor. Bazen bir açıklama yapılacak olsa da, devamında gelen derin sessizlik umutları tüketiyor. Bu sessizliğin ortasında kalan bebek ve çocuklar öldürülmeye devam ediyor.
Aralarında Haber Aktüel Genel Yayın Yönetmeni Muaz Kalaycı’nın da bulunduğu gazeteciler, Suriye sınırında gördükleri tablo karşısında hayretlerini gizleyemedi. Suriyelilerin yaşadığı yokluk ve her türlü sefalet, görenlerin yüreklerini burktu. Yiyecek bir lokma ekmek için saatler öncesinden sıraya giren Suriyeliler, yemek saati geldiğinde aldıkları bir tas çorba ile öğünlerini geçiştiriyor.
Karınları doyuyor Suriyelilerin ama akılları yine sevdiklerini bırakıp geldikleri o yerde kalıyor. Kimisi sevdiği adamı bırakmış gerisinde, kimisi çocuğunu, kimisi annesini bırakmış, kimisi de yalnızlığın dehlizlerine açmış bütün kapılarını… Getirilen hediyeler, küçük de olsa ince bir tebessüm oluyor yanaklarında. Çocuklar oyuncak sırasına giriyor hemen. Bebekler annelerinin kucaklarında her şeyden habersiz uyuyor. Hava kararınca etrafı bir soğuk kaplıyor. Üstünü sıkı sıkı giyinen bizim mahallenin çocukları, karşı mahallenin çocuklarının “donar” halinden çok etkileniyor. Soba veriliyor işte o zaman kardeş ülkenin yarım kalmış mağdurlarına. Odun veriliyor, sonra ateş, sonra bedenlerini ısıtacak bir kazak. Sonra aş, sonra da yatak… Ama yetmiyor. “İnsanca” yaşama hakları ellerinden alınmış Suriyelilerin “insani” ihtiyaçları bitecek gibi görünmüyor.
Türkiye’ye gelmek için sınırda bekleyen Suriyelilerin durumu, Türkiye’ye gelenlere göre daha kötü. Onlar değil ısınmak için bir soba, yemek için bir lokma ekmek bile bulamıyor bazen. Karanlık çadırlarda, buz gibi bir havada, iki sokum etin içerisine 20 elle uzanıyorlar. Veysel Muhammed de onlardan birisi. İlerlemiş yaşına ve iki büklüm beline rağmen beton zeminin üzerine serilmiş ince hasır bir halının üzerinde sabahlıyor. Bizleri görünce karşısında, gözyaşları sel oluyor dedenin ve yanaklarından süzülen yaşlar usulca yere damlıyor. Türkiye’de yakınları olduğunu söylüyor yaşlı amca. Gitmek istiyor onların yanına, insanca yaşamaktan umudu pek yok ama; dayanamıyor artık karanlığa ve buz gibi soğuğa. Türkiye’de yakınları olanların bekletilmeden sınırı geçirilmesini istiyor ısrarla…
Yaşlı dede yalnız değil karanlık çadırında. Onunla aynı kaderi paylaşan 9 kişi daha var otağında. Kimisi çocuk, kimisi de kadın bunların. Bıçak açmıyor kimsenin ağzını. Bir soru soracak olsan, sessiz bir “gözyaşı” alıyor bütün cümlelerin yerini.
Sorular bitiyor ama acılar bitmiyor. Biz ise yüreğimize düşen derin bir acıyla dönüyoruz yurdumuza. Tabi içimizi yakan hikâyelerin verdiği dayanılmaz acıyla…