Sabina McMahon, 12 yaşındayken osteosarkom yani kemik kanseri teşhisi aldığında, kaçmak istemesine rağmen doktorunun söylediklerini dinlemek için dik oturmak zorunda kaldı. Bu haber, onun hayatını ve ailesinin kaderini değiştirdi. Kemoterapi, radyasyon ve tümörün bulunduğu bacak kemiğini çıkaran ameliyatın ardından bir yıldan fazla kansersiz kaldı, ancak hastalık beş kez nüksetti ve en sonunda akciğerlerine yayıldı. Şimdi 17 yaşında olan Sabina, Ohio’daki Nationwide Children’s Hospital’da tedavi görüyor ve ailesi onun için Columbus’a taşınmış durumda. Portland’da yaşayan ailesi, kızları için en iyi bakımı bulmak adına ülkeyi dolaşırken, bir yandan da normal bir hayat sürmeye çalışıyor. Geçtiğimiz ilkbaharın sonunda Cleveland’da bir klinik deneye katılan Sabina, akciğerlerindeki agresif tümörleri küçültmek için kemoterapi alması gerektiğinden neredeyse anında bu deneyi bırakmak zorunda kaldı.
HASTALIKLA İLK YÜZLEŞME
Kanser teşhisi konduğunda 12 yaşında olan Sabina, o anı şöyle anlatıyor: “Hiç kimse bir doktorun ofisinden çığlık atarak kaçan bir kızı yargılayamazdı. Ben de delicesine kaçmak istedim. Ama oturdum, dikleştim ve doktorumu dinledim. Sakince kalmak ve dinlemek zorundaydım çünkü hayatınızı kurtaracak planı terk edemezsiniz.” Tedavi sürecinde vücuduna enjekte edilecek zehri, bacağına yerleştirilecek metal protezi ve hayatının nasıl değişeceğini oracıkta öğrendi. Şimdi “kanser kulübü” dedikleri grubun üyesi olan Sabina, tedavi sürecinin birçok detayını hatırlamadığını, bunun tıbbi travma sonrası stres bozukluğundan kaynaklanabileceğini söylüyor. Yine de sağ dizindeki tümörü çıkaran ameliyatı, kemoterapi odasında üç tekerlekli bisikletle döndüğü günleri ve tedavi bittiğinde çaldığı zilin sesini hiç unutmuyor.
ANNESİNİN ACISI VE GÜCÜ
Sabina’nın annesi Cathy McMahon, kızının hastalığıyla mücadelesinde zaman zaman çöküş yaşadığını, ancak bu anları çoğunlukla arabada tek başına gözyaşlarıyla atlattığını anlatıyor. Müzik eşliğinde ağladığı şarkılar arasında Alphaville’den “Forever Young” ve Taylor Swift’ten “Bigger Than the Whole Sky” yer alıyor. Bu yıl listeye kızının “Ain’t Kansas Anymore” parçası da eklendi. Cathy, kanserin adaletsizliğine, diğer çocuklarını kaybeden ailelere ve kızının tedavisi için yaptığı pazarlıklara dair hislerini paylaşıyor. “Kanser yüzünden kaybettiğimiz yılları düşünüyorum. Ama benden önceki kadınlara, büyükanneme ve Eliza Hamilton’a bakıyorum. Onlar kocaman acıları taşıyarak 90’lı yaşlarına kadar yaşadılar. Onlar dayanabildiyse ben de dayanabilirim” diyor.
MÜZİKLE GELEN UMUT
Sabina için müzik hep hayatının merkezinde oldu. Üç yaşındayken büyükannesinin tiyatrosunun sahnesine çıkıp “Somewhere Over the Rainbow” söylediğini hatırlıyor. On yaşından beri şarkı yazan Sabina, tedavi sürecinde de müziğe sarıldı. Lise birinci sınıftayken prodüktörü Justin Chase ile çalışmaya başladı ve ilk şarkısı “Cinematic”i, teşhis konulmasından tam dört yıl sonra, 13 Eylül 2025’te yayımladı. Columbus’taki stüdyoda kaydettiği ilk albümü “forget me not” ise 21 Ağustos’ta dinleyiciyle buluştu. Sabina, müziğinin artık kişisel hırslarından çok, hastane odasında kemoterapi alan çocuklara umut olmayı amaçladığını söylüyor: “Ben küçükken o ilhama ne kadar ihtiyacım olduğunu biliyorum. Umarım başkaları için ben o olabilirim.”
KARDEŞ CHARLIE'NİN GÖZÜNDEN
Kardeşi Charlie McMahon, ablasına kanser teşhisi konduğunda dokuz yaşında, üçüncü sınıftaydı. Pandemi döneminde hastaneye sadece iki ziyaretçi alındığı için Charlie çoğunlukla lobide bekledi ve ablasını ancak iki haftada bir görebildi. Şimdi neredeyse 14 yaşında olan Charlie, ailesinin sürekli hastane yolculuklarına alışmak zorunda kaldığını anlatıyor. “Bu yazı Portland’daki evimde yazıyorum, babam ve ablam 2.500 mil ötede Ohio’da. Bu gerçekten zor ama eğer orada en iyi bakımı almıyor olsaydı, belki de hikayemiz farklı olurdu” diyor. Charlie, üzülmesine rağmen ailesi için güçlü olmaya çalıştığını ve “her şeye rağmen devam etmek gerektiğini” söylüyor.
BABA SEAN'IN HİKAYESİ
Sabina’nın babası Sean McMahon, kızının hastalığı boyunca yaşadığı güzel anların da olduğunu vurguluyor. Geçen baharda Sabina ile Chicago’ya yaptıkları gezide nehir kenarındaki bir restoranda saatlerce sohbet ettiklerini anlatıyor. “O akşam orada olmamızın nedeni kanserdi. Bu garip gelebilir ama kanserle ilgili tüm anılar kötü değil” diyor. Teşhisin ardından dokuz ay boyunca hastane odasında kısmen yaşadıklarını, bu sürede kızıyla olağanüstü derin sohbetler yaptıklarını belirtiyor. Aile olarak YOLO felsefesiyle yaşadıklarını, New York ve Hawaii’ye unutulmaz seyahatler yaptıklarını ama en değerli anının Amtrak treniyle Glacier National Park’tan geçerken yemek vagonunda gün batımını izleyerek yedikleri akşam yemeği olduğunu söylüyor.
GELECEĞE UMUTLA BAKMAK
Sabina, son olarak 12 yaşındaki haline yazmak istediği mektubu paylaşıyor. “Ona, hayatında çok şey yaşayacağını, harika insanlarla tanışacağını, okulda başroller alacağını ve bu hastalığın onu asla yenemeyeceğini anlatırdım” diyor. Nüksettiği için hayal kırıklığı yaşadığını ama şimdiye kadar çok yol kat ettiğini fark ettiğini söylüyor. “Bir gün kendime, ‘İyi olacak mıyız?’ diye soracağım. Ama cevabı bilmemeliyim. ‘Evet’ umudu, acılı günlerde bana güç verecek. ‘Hayır’ korkusu ise istemediğim tedavilere imza atmamı sağlayacak. Ben sadece gülümseyeceğim ve geleceğime geri döneceğim. Çünkü evet, tatlı kızım, iyi olacağız.”